Subiektywne recenzje Pana R

Uczta dusz

2012-05-20T13:57:00.002+02:00

Co można poświęcić dla magii? Czy bylibyście w stanie poświęcić odrobinę własnego życia, aby uzdrowić kogoś bliskiego? A czy zrobilibyście to samo dla osoby zupełnie obcej, która odwdzięczyłaby się jedynie garścią monet? Czy potrafilibyście dobrowolnie skrócić swoje życie na przykład o tydzień tylko po to, by przywołać deszcz podczas długotrwałej suszy? W świecie przedstawionym w książce pani C.S.Friedman, każdy czarownik i każda czarownica, aby dokonać wymienionych wyżej cudów musi skorzystać z własnej życiowej energii, a tym samym skrócić swoje życie. Jedynie niewielka grupa wybranych odkryła sekret jak jednocześnie to życie przedłużyć i spełnić niemal każde swoje życzenie. Co musieli poświęcić, aby tego dokonać?

„Uczta dusz” to porywające fantasy, na które składają się dwa główne wątki. Pierwszy z nich to historia Kamali, młodej czarownicy, która pragnie zostać Magistrem, czyli mistrzem magii, który potrafi czarować bez skracania własnego życia. Nie będzie to jednak proste, bo jak głosi legenda, nigdy dotąd żadna czarownica tego nie dokonała. Co gorsza, nie jest pewnym czy nawet jeśliby dokonała tego niesamowitego czynu, zostałaby uznana za pełnoprawną członkinię elitarnej społeczności Magistrów. Drugi wątek ma charakter bardziej ogólny i dotyczy całego świata opisanego w powieści. Otóż dawno, dawno temu światem królowały istoty żywiące się duszami ludzi. Grupce czarowników udało się je częściowo wybić, a niedobitki przepędzić na targane wiatrem lodowe pustkowia północy. Teraz jednak coś sprawiło, że duszożercy powrócili i znów polują na ludzi. Czy konieczne będzie ponowne zjednoczenie magów, aby uratować świat przed zagładą? I co to wszystko ma wspólnego z Kamalą? Tego najprawdopodobniej dowiemy się dopiero z kolejnych tomów. Już teraz jednak mogę was serdecznie zachęcić do przeczytania pierwszej części cyklu.
Zacznę od tego, że bardzo podoba mi się pomysł zarówno na system magii, jak i sam świat przedstawiony w powieści. Autorka z rozmachem zbudowała uniwersum, które przypomina nasze średniowiecze, a przynajmniej ogólne wyobrażenie tego okresu dla zwykłego czytelnika. Do tego stworzyła tło historyczne i kulturowe łącznie z legendami, których fragmenty są czytelnikowi przybliżane tu i ówdzie przez niektórych bohaterów. Całość wygląda na dopracowaną i przemyślaną, za co należy się duży plus. Co do systemu magii, nie zastosowano tutaj oryginalnego pomysłu, bo już w innych książkach można się spotkać z podobnymi. Niemniej jednak trzeba przyznać, że na tle wielu autorów, którzy robią z magów perpetuum mobile, mogące miotać kule ognia na prawo i lewo od tak sobie, wypada to całkiem nieźle. Sama fabuła jest dość ciekawa. Autorka poza zwykłą historią zwraca również uwagę na dylematy moralne jakimi kierują się bohaterowie, na ich pragnienia, marzenia. Nie jest to po prostu płynnie opisana garstka faktów. Z drugiej strony, nie wszystko jest podane czytelnikowi na tacy i czasem trzeba się domyślić powiązań między jednym i drugim wydarzeniem, przez co ma się wrażenie, że rozwiązujemy zagadkę zawartą w dość dobrym kryminale. Wszystko to dodatkowo opisane jest w taki sposób, że książkę czyta się niemal jednym tchem i ciężko się od niej oderwać.
„Uczta dusz” ma jednak jedną poważną wadę. Mianowicie jest to konieczność czekania na wydanie kolejnych tomów. Historia jest na tyle wciągająca, że czekanie na dalszy ciąg może wywołać prawie fizyczny ból. Opowieść pani Friedman wywarła pozytywne wrażenie i z pewnością nie omieszkam sięgnąć po dalszy ciąg. Miejmy nadzieję, że ukaże się jak najszybciej. 9 na 10 punktów.

Za możliwość przeczytania książki dziękuję portalowi Secretum.pl

Zanim zasnę

2012-05-04T18:11:00.000+02:00

Żeby napisać dobry thriller łączący w sobie elementy grozy, ciekawą intrygę i szybką akcję wcale nie trzeba z głównego bohatera robić agenta wywiadu tropiącego międzynarodowy spisek mający na celu wytrucie ludzkości. Właściwie bohaterem takiej powieści może być każdy z nas, a historia może być tak przyziemnie prozaiczna, że również większości z nas mogłaby się przydarzyć. A co najważniejsze, jeśli jest dobrze napisana, to wciągnie nas tak, że nie będziemy mogli się oderwać od lektury.
Większość z nas wyobraża sobie, że amnezja to po prostu utrata pamięci. Ktoś miał wypadek, stracił pamięć i nie może sobie przypomnieć, co robił tydzień temu, jak się nazywa i gdzie się znajduje. A co by było, gdyby na skutek urazu tracić pamięć każdego dnia? Codziennie budzić się mając ponad czterdzieści lat, a pamiętając tylko to, co zdarzyło się dwadzieścia lat wcześniej?
Taka właśnie niewyobrażalna tragedia spotkała Christine. Codziennie rano budzi się i nie wie gdzie jest ani co gorsza kto leży obok niej. Każdego dnia odbudowuje swoje wspomnienia z mniejszym lub większym skutkiem, tylko po to, żeby następnego dnia znowu zacząć od nowa. W tym celu prowadzi pamiętnik, w którym zapisuje wszystko, co ją spotkało. Jednak pewnego poranka zaglądając do swojego pamiętnika, na pierwszej stronie widzi ostrzeżenie, by nie ufać osobie, obok której się obudziła.
Czy bohaterka odzyska pamięć i swoje życie? Aby się tego dowiedzieć będziecie musieli sięgnąć po tę wspaniałą książkę. Naprawdę warto i to z kilku powodów.
Przede wszystkim opowieść Christine to dokładna, realistyczna i przerażająca relacja z walki z własną pamięcią. Bohaterka toczy nieustanną batalię z niedoskonałością własnego organizmu o każdy okruch wspomnień, który pomógłby jej odzyskać swoje życie i przede wszystkim siebie samą.
Kolejnym plusem jest doskonała intryga. Praktycznie do samego końca nie wiadomo kto, dlaczego, jak. Dopiero na samym końcu dowiadujemy się, jakie jest rozwiązanie zagadki.
"Zanim zasnę" to prawdziwy thriller. Podczas czytania stale odczuwa się atmosferę grozy, ale nie taką tanią, hollywoodską, tylko prawdziwą, niemal zaprojektowaną. Zwłaszcza, że wszystkie wysiłki bohaterki mające na celu poprawę jej sytuacji wydają się raczej mało efektywne i beznadziejne.
Styl pisania pana Watsona sprawia, że książkę pochłaniamy bardzo szybko, a to nieczęsto się zdarza. Zwłaszcza jeśli jest to debiut literacki, a tak właśnie jest w tym przypadku.
Podsumowując, "Zanim zasnę" to doskonała książka, która pochłonie czytelnika na dobrych kilka godzin. Jak na moje niewprawne oko, nie ma słabych punktów i śmiało mogę ją polecić każdemu.
10 na 10 punktów. :)

Za możliwość przeczytania książki serdecznie dziękuję portalowi Secretum.pl

Konkursy portalu Secretum.pl

2012-05-03T12:22:00.000+02:00

Zaprzyjaźniony portal Secretum.pl zorganizował niedawno dwa konkursy.

Pierwszy z nich ma charakter literacki. Aby wygrać całą trylogię "Inny świat" autorstwa Maxime'a Chattama wydaną nakładem wydawnictwa Sonia Draga należy napisać opowiadanie, felieton lub reportaż, którego głównym tematem będzie post-apokaliptyczna wizja świata.

Kolejny konkurs związany jest z powieścią "Klątwa tygrysa" autorstwa Coleen Houck. Tym razem, aby otrzymać jeden z dwóch egzemplarzy wspomnianej książki należy jak najciekawiej skomentować dowolny opis książki, filmu bądź gry znajdujący się na portalu.

Szczegóły dotyczące obu konkursów dostępne są na portalu Secretum.pl w zakładce KONKURSY.

Do udziału serdecznie wszystkich zapraszam. :)

I na mnie przyszła pora :P

2012-04-24T16:01:00.002+02:00

No cóż. Do odpowiedzi wywołała mnie Panna Indyviduum, więc niech i tak będzie :)

I. O jakiej porze czytasz?
No więc nie mam jakiejś ulubionej pory. Czytam, kiedy tylko mam czas. Kiedy wracam z uczelni lub dopiero jadę na zajęcia, przed snem.

II. Gdzie czytasz?
Wszędzie. W autobusie, pociągu, poczekalni, na korytarzu, w łóżku.

III. W jakiej pozycji najchętniej czytasz?
Leżąc w łóżku.

IV. Jaki rodzaj książek najchętniej czytasz?
Różnie, zależy od humoru. Chętnie sięgam po fantasy i kryminały. Nie pogardzę noblistami czy laureatami NIKE. Bardzo lubię klasykę, szczególnie francuską, chociaż czas zagłębić się trochę bardziej w niemiecką.

V. Jaką książkę ostatnio kupiłeś albo dostałeś?
Ostatnio dostałem od Secretum.pl debiut literacki pani S.J.Watson - "Zanim zasnę".
Recenzja już wkrótce :)

VI. Co czytałeś ostatnio?
"Londyński bulwar" który mnie bardzo zawiódł. A wcześniej "Widmokrąg" pana Kuczoka. Muszę przyznać, że lubię jego książki, choć chyba trochę boję się porwać na nie z moją recenzją ;P

VII. Co czytasz obecnie?
Obecnie porwałem się na "Papierowych ludzi" Williama Goldinga. I męczę tę książkę od jakiegoś już czasu i boję się sprawdzić, czy przeczytałem już chociaż połowę... To jest właśnie dowód, że nie wszystkie książki z serii Salamandra są wspaniałe :P

VIII. Używasz zakładek, czy zaginasz ośle rogi?
Raczej używam zakładek. Raczej, bo jeśli nagle, niespodziewanie zakładki nie mogę znaleźć [a przecież przed chwilą leżała tuż obok! ] to muszę zagiąć róg. Sprawia mi to niemal fizyczny ból, ale co począć?
Ale kiedy jestem przygotowany na każdą ewentualność i zakładkę mam [a nawet dwie lub trzy na wszelki wypadek xD ] to jest to przeważnie jakaś metka, bilet, paragon. Choć muszę przyznać, że te papierowe metki z ciuchów idealnie się do tego celu nadają ze względu na to, że są cienkie, a jednocześnie w miarę twarde :P

IX. E-book czy audiobook?
Ani jedno, ani drugie! Książki w formie elektronicznej czyta mi się bardzo źle. I jeśli już naprawdę muszę to czytam. Są to zwykle niedostępne, a jednocześnie niezbędne podręczniki akademickie, zeskanowane lata temu i nieosiągalne w księgarniach, bibliotekach i antykwariatach.
A do audiobooków nie umiem się przekonać jakoś. Wolę mieć wszystko czarno na białym na papierze. :)

X. Jaka jest twoja ulubiona książka z dzieciństwa?
"Dzieci z Bullerbyn"? Czytałem kilka razy :P Wzruszył mnie też Pies, który jeździł koleją :P

XI. Którą z postaci literackich cenisz najbardziej?
Ciężko tak sobie przypomnieć, którą akurat najbardziej. Wiele ich jest.
Może łatwiej będzie, kogo bardziej lubię.
Bardzo lubię postać Juliana Sorela z "Czerwone i czarne" Stendhala. Książka dziś już chyba trochę zapomniana.
Lubię też Medeę z tragedii Eurypidesa.
Czasem warto wrócić do klasyki. :)

No więc tak. Kogo by tu przepytać, kto jeszcze nie był wywołany przez kogoś innego? :P
Chyba wszyscy byli ;( więc może niech się ewentualny nieprzepytany sam zgłosi :P

EDIT!!!
Jak się okazuje, do zabawy zaprosiła mnie też Sol Shadowhunter! Za niedopatrzenie i zaległości w czytaniu bloga przepraszam, natomiast wszystkim za zaproszenia do zabawy dziękuję :)

Londyński bulwar

2012-04-21T19:31:00.001+02:00

Czasami mam bardzo złe wyobrażenie co do treści książki. Bierze się ono zwykle ze sposobu, w jaki dana książka jest reklamowana, czasami z promocji filmu, który został na podstawie tej książki nakręcony. I tak zachęcony sztuczkami specjalistów od marketingu sięgam po nieszczęsną pozycję. Najpierw pojawia się mały szok. Książka już na początku nie zachwyca niczym specjalnym. Ale nie zrażam się tak szybko. Przecież musiało być coś, co spowodowało tak wielką promocję. Przecież z jakiegoś powodu nakręcono ekranizację. Czytam dalej, ale do samego końca nie ma nic, co by mnie przekonało, że nie wyrzuciłem pieniędzy w błoto. Dokładnie taka sytuacja przytrafiła mi się z "Londyńskim bulwarem".

W tym przypadku najpierw usłyszałem o filmie. Główne postacie zostały wykreowane przez Colina Farrella i Keirę Knightley, więc pomyślałem sobie coś w stylu "No, grają w tym same gwiazdy, to pewnie fajna historia będzie". Ale że wolę najpierw przeczytać książkę, a dopiero potem obejrzeć film, do kina nie poszedłem.
Przejdźmy w końcu do książki. Jest to historia Mitcha, który po trzech latach wychodzi z więzienia, do którego trafił za ciężkie pobicie. Powoli zaczyna układać sobie życie, znajduje pracę i chce zerwać ze swoją kryminalną przeszłością. Ma jednak problemy. Pierwszym z nich jest jego cierpiąca na zaburzenia osobowości typu borderline i kleptomanię siostra, a następne to jego nowa praca i mafijna przeszłość, która nie chce dać o sobie zapomnieć. A co gorsza, wszystko to się ze sobą przeplata i zawęźla, przez co nasz bohater niezbyt sobie radzi.
Choć należałoby może powiedzieć, że jest to antybohater, ale i antybohatera można przecież polubić. Tutaj będzie z tym ciężko, gdyż Mitch jest wyjątkowo irytującą postacią. Przede wszystkim można zauważyć, że bardzo lubi wyliczenia. Pojawiają się już na pierwszej stronie i wszystko byłoby dobrze, gdyby nie pojawiały się tak często. Kolejnym poważnym mankamentem jest to, że bardzo często w swoje wypowiedzi wtrąca cytaty z różnych dzieł literackich i filmowych. Autor usprawiedliwia to tym, że bohater w trakcie pobytu w więzieniu miał dużo czasu, więc czytał. Nie wiem tylko czy chciał bardziej pokazać oczytanie byłego więźnia, czy jednak swoje własne. W trakcie lektury robi się to nużące i przy kolejnych tego typu wtrąceniach u czytelnika pojawia się reakcja w stylu "O Boże, kolejny cytat". Narracja prowadzona jest pierwszoosobowo, więc pod koniec historii można się już naprawdę zmęczyć. Zwłaszcza, że opowieść jest nudna jak flaki z olejem. Choć właściwie nie powinna być, bo mamy tu wszystko, co powinno się znaleźć w książce sensacyjnej. Są porachunki z mafią, pościgi, ucieczki, egzekucje, tragedie w postaci śmierci bliskich osób. Pomimo tego wszystkiego narrator opowiada swoją historię z takim jakby dystansem i zblazowaniem, że wszystko to wydaje się nudne i po prostu czeka się na coś co ma sie za chwilę wydarzyć, tylko problem w tym, że nigdy nie nadchodzi. I właściwie jedyne, czego nie można powieści Bruena odmówić, to naprawdę zaskakujące zakończenie. Mało która książka tak mnie zdziwiła na ostatnich dwóch stronach.
Moja ocena nie będzie wyższa, niż 3 punkty na 10. Jeden należy się za pomysł. Kolejny za mimo wszystko barwne, choć opowiedziane w nudny sposób opisy, a ostatni za zakończenie.

Straż

2012-04-07T17:29:00.002+02:00

Kolejna przerwa, ale usprawiedliwiam się walką ze spektrometrią masową i w UV. :P
Mam nadzieję, że kolejna recenzja pojawi się szybciej. :)

Książka, którą dzisiaj zrecenzuję cieszy się dość dużą popularnością i to właśnie był ten element, który mnie zaciekawił. Bo skoro jest popularna, to musi być dobra. Przecież tylu ludzi nie może się mylić, prawda? No cóż, jednak nieprawda. Muszę przyznać, że rozczarowanie nie było całkowite, ale jednak było.
Zacznę od elementu, który rzuca się w oczy jako pierwszy. Okładka polskiego wydania jest beznadziejna. Nie rozumiem polityki wydawniczej polskich wydawnictw, ale skoro już nie możemy zaimponować treścią, to niech czytelnicy kupią tę książkę choćby po to, żeby ładnie wyglądała na półce. Nazwanie tej okładki przeciętną byłoby dużym nadużyciem. Moim zdaniem jest po prostu mierna.
Ale nie ocenia się książki po okładce, więc zwróćmy teraz uwagę na to, co najważniejsze. Fabuła powieści obraca się wokół tematu bronienia przeszłości przed niechcianą ingerencją egoistycznych, dążących do władzy monstrów. Temat trochę oklepany i dość często pojawia się to tu, to tam. Nawet w Harrym Potterze nie można było zbytnio przeszłości zmieniać. Cóż, mimo tego pomysł ma potencjał, można go wykorzystać i stworzyć naprawdę dobrą książkę.
Co mnie jednak najbardziej razi, to umieszczanie w takich historiach dzieci jako głównych bohaterów. Albo raczej dorosłych uwięzionych w dziecięcych ciałach. Bo zastanówmy się nad tym trochę. Które dziecko jest w stanie zdobyć czarny pas w judo, karate, kung fu czy czymkolwiek innym? Jakoś mi to nie pasuje. To jest takie tworzenie dziecięcych cyborgów, bohaterów odrealnionych już zupełnie. Ale może się po prostu czepiam. Głównych bohaterów w ogóle nie polubiłem, nie byłem w stanie się z nimi utożsamić, trudno. Pierwszym z nich jest Ethan - chłopak, na którego oczach, kiedy miał zaledwie cztery lata, zamordowano jego starszą siostrę. To traumatyczne przeżycie wywiera na niego ogromny wpływ i przez to już jako małe dziecko zostaje agentem tajnej organizacji superbohaterów. Główną bohaterką natomiast jest Isabel - dwa lata młodsza od Ethana, siostra jego najlepszego przyjaciela. W wieku czternastu z tego co pamiętam lat, specjalistka od survivalu i posiadaczka wspomnianego wcześniej czarnego pasa. Jedyne, za co należałoby chyba podziękować autorce, to to, że Isabel nie skończy w związku z Ethanem, choć już na początku powieści się w nim podkochiwała. Na szczęście, chyba coś ją natchnęło. Nie jest już tak dobrze, jeśli chodzi o ich charaktery. Oboje wszystko wiedzą najlepiej, oboje są nieskazitelnie etyczni, oboje są wprost idealni, aż się robi mdło i niedobrze.
W pewnym momencie zacząłem nawet kibicować siłom ciemności, niestety niewiele to pomogło. Nasi bohaterowie cofają się w przeszłość i jakimś cudem udaje im się pozostawić ją nienaruszoną.
Właściwie jedyne, do czego nie mogę się przyczepić, to styl jakim jest pisana powieść, a co za tym idzie szybkość czytania. Na dobrą sprawę jest to książka na jeden wieczór. Tak więc jeśli ktoś lubi takie zwykłe, nieciekawe czytadła lub chce po prostu zobaczyć, jak można zepsuć dobry pomysł, to polecam. Mnie do gustu nie przypadło. 3 punkty na 10.

---------------------------------------------------------------------------------------

PS. Wiecie, że w maju, w związku z promocją najnowszej książki, do Polski przyjeżdża Jonathan Carroll? ;D
Ktoś się wybiera na spotkanie autorskie?

Jasne błękitne okna

2012-03-28T20:46:00.001+02:00

Czy przyjaźń może przetrwać wszystko? Pokonać przeciwności losu?
Już od jakiegoś czasu zabierałem się za przeczytanie książki Edyty Czepiel. Wiedziałem, że nie jest to książka prosta, na pewno nie zwykłe czytadło. I to właśnie chyba najbardziej mnie zachęciło. I co najważniejsze, nie zawiodłem się podczas lektury.
"Jasne błękitne okna" to opowieść o dwóch zupełnie różnych kobietach i ich przyjaźni. Przyjaźni trudnej, czasami bolesnej, ale za to trwałej i na całe życie. Głównymi bohaterkami są Sygita i Beata-postaci będące dwoma biegunami, jeśli chodzi o charakter i życiowe wybory. Pierwsza z nich jest córką dwojga delikatnie mówiąc ekstrawaganckich ludzi. Apodyktyczna matka, skrywająca pod uwielbieniem błękitu w każdej postaci chorobę psychiczną i pozornie uległy ojciec, zakochany w swoim stadku kur wychowali ją na osobę pogodzoną z życiem i uległą. Zupełnie inaczej przedstawia się Beata. Uzdolniona artystycznie córka alkoholika i uzależnionej od męża kobiety, która postanawia wyrwać się z głębokiej prowincji.
Pierwsza zostaje w domu, wychodzi za mąż i rodzi dziecko. Druga wyjeżdża do Warszawy i zostaje gwiazdą popularnego serialu telewizyjnego. Nadal jednak utrzymują kontakt i razem przeżywają swoje życie. Wszystko komplikuje się, kiedy Sygita trafia do szpitala z diagnozą nowotworu mózgu.
Książka ta jest poruszającą historią o pięknej przyjaźni. Pokazuje, że więzi nawiązane w dzieciństwie wcale nie muszą zanikać wraz z upływem czasu, a stają się silniejsze poprzez poświęcenie. Przyjaźń pokazana na kartach tej powieści nie jest utopijna i przerysowana. Jest trudna, czasem bolesna, ale przez to jeszcze bardziej prawdziwa, staje się silniejsza poprzez wspólne przeżywanie cierpienia.
Dodatkowym atutem jest piękny, bogaty język, jakim opowiadana jest ta historia. Pomimo tego, że na pewno nie można powiedzieć, że jest prosty, książkę czyta się z przyjemnością.
Książka bardzo przypadła mi do gustu. Czasem trzeba oderwać się od thrillerów czy fantasy z pędzącą akcją i wtedy najlepszą lekturą są powieści takie jak ta. Polecam każdemu. 8 na 10 punktów.

Złodziej

2012-03-15T18:23:00.001+01:00

Czasami główny bohater powieści wydaje się nam nic nieznaczącym pyłkiem, obserwatorem wszystkich wydarzeń. Czasem jednak okazuje się, że to właśnie on mimo wszystko ma na te wydarzenia największy wpływ, co zostaje pokazane na samym końcu historii. Dzięki temu zakończenie jest niezwykle zaskakujące i po prostu zmusza nas do sięgnięcia po kolejny tom.
Na kolejną część opowieści o złodzieju Genie na pewno będę czekał z niecierpliwością.

„Złodziej” jest opowieścią o pewnym chłopaku, który przez swoje próżne przechwałki i głupie zakłady trafia do królewskiego więzienia. Po jakimś jednak czasie jego talent do kradzieży zostaje wykorzystany. Chłopak zostaje powołany do wypełnienia pewnej misji, do której niezbędne będą jego umiejętności. Ma on odnaleźć pewien starożytny artefakt, dzięki któremu możliwe będzie polityczne małżeństwo pomiędzy głowami sąsiadujących ze sobą państw.
Na wyprawę nie ruszy on jednak sam. Jego towarzyszami będą mag, jego dwaj uczniowie i żołnierz. I tu właśnie zaczynają się kłopoty. Bo po pierwsze mag nie ma nic wspólnego z magią. Jego uczniów trawią niesnaski, u których podłoża leżą pieniądze i pochodzenie. Dodatkowo niejasny jest udział żołnierza w całej wyprawie. Najgorsze jest jednak to, że wszyscy czworo traktują naszego biednego Gena odpowiednio do jego pochodzenia. Jego obecność jest dla nich przykrą koniecznością i tyle.
Czy w tym całym zamieszaniu uda się znaleźć zaginiony klejnot? I czym zaskoczy wszystkich główny bohater? Bo zaskakuje i to bardzo. I to jest właśnie chyba największy atut tej powieści.
Autorka maluje przed czytelnikiem alternatywny świat, którym rządzą jednak zwykłe ludzkie prawa. Różne państwa toczą miedzy sobą zakrojoną na szeroką skalę polityczną grę, w której wszystkie chwyty są dozwolone. Ludzie toczą wewnętrzne boje z chciwością i żądzą władzy, chwały i zaszczytów. Bardzo podobały mi się te wszystkie opisane prostym i przystępnym językiem niuanse dotyczące zarówno rządzenia krajem jak i wnętrza ludzkiej duszy.
Kolejny plus należy się z pewnością za sam pomysł na fabułę. Przypomina on nieco grę RPG, w której grupa bohaterów wyrusza na poszukiwanie skarbu. I w momencie, kiedy właściwie ten skarb zdobywają, okazuje się, że to tylko preludium do jakiejś większej i wspanialszej przygody.

„Złodziej” jest książką, którą z pewnością można polecić każdemu. Jedyną jej wadą jest fakt, iż od razu chciałoby się wiedzieć, co będzie dalej. Niestety na kolejną część przyjdzie nam jeszcze trochę poczekać. Jak już wspomniałem, będę czekał z niecierpliwością. Przyznaję 8 punktów na 10.

Za możliwość przeczytania książki dziękuję portalowi Secretum.pl

Punkt wyjścia

2012-03-10T11:21:00.002+01:00

Punkt wyjścia – Dawid Kain

Stereotypowy horror atakuje nas rozlewem krwi w nielogicznie dużych ilościach i wychodzącymi z ziemi gnijącymi zwłokami. Zwykle jest to bardziej śmieszne niż straszne. Tak naprawdę jednak dobry horror może nas postraszyć czymś, co teoretycznie może spotkać każdego z nas i na co nie mielibyśmy wpływu.
Właśnie coś takiego serwuje nam Dawid Kain.

Początkowo poznajemy dwóch bohaterów opowieści – Damiana i Rafała. Pierwszy z nich przechodzi silną depresję związaną z niemocą twórczą. Nie wychodzi z domu, rzuca wymarzone studia i co najgorsze nie potrafi sklecić dwóch sensownych zdań, a wszystko to bardzo przeżywa w głębi duszy. Drugi chłopak jest zupełnie inny. Jego życie toczy się od imprezy do imprezy i od jednej bójki do drugiej. Jednak również jemu czegoś brakuje.
Wszystko zmienia się, gdy Damian udaje się do znalezionego przez kolegę ze szkolnej ławki uzdrowiciela – człowieka, który potrafi uleczyć każdą chorobę i zamienia ją na historie. To właśnie w jego chacie chłopak przechodzi diametralną przemianę i staje się Rafałem. Tak, okazuje się, że Damian i Rafał to właściwie jedna osoba, tylko ukazana w różnych przedziałach czasowych. I choć pozornie chłopak pozbył się depresji to nadal niczego nie napisał. Czy zatem przejdzie kolejną przemianę? I czy wyjdzie mu ona na dobre?
Historia opisana przez Kaina zapowiadała się całkiem ciekawie. Z okładki reklamuje się jako horror metafizyczny. I rzeczywiście jest to horror. Problem jednak w tym, że wspomniana metafizyka strasznie spowalnia akcję. A to w horrorze jest niedopuszczalne. Zwłaszcza kiedy sprawia, że tu i ówdzie pojawiają się tak zwane dłużyzny.
Plus należy się za stylizacje językowe. Z jednej strony mamy tutaj niemal poetycki język, jakim posługuje się Damian. Z drugiej strony slangowy język Rafała. Spodobała mi się ta różnorodność. Zwłaszcza, że pokazuje to, jak człowiek zmienia się nie tylko psychicznie.
Podobały mi się również opisy. Bywają one dość szczegółowe i brutalne, ale to tylko pozwala się wczuć w klimat historii i pokazuje wielką przemianę, jaką przechodzi bohater.

Podsumowując książka jest dobra, ale tylko dobra. Dobry jest zwłaszcza pomysł. Gorzej natomiast z wykonaniem, bo jak już wspomniałem, w horrorze nastrój nie może być długo budowany. Książkę polecam osobom, które mają ochotę czasem zastanowić się nad książką. Na 10 punktów mogę przyznać 6.

Za możliwość przeczytania książki dziękuję wydawnictwu Oficynka i portalowi Secretum.pl.

Europa Blues

2012-03-08T16:24:00.000+01:00

Co może łączyć dwa zdawałoby się całkowicie różne morderstwa? Kto zaczął terroryzować ulice Sztokholmu mordując swoje ofiary w najbardziej bolesny z możliwych sposób? Czy Drużyna A, słynna komórka szwedzkiej Rikskrim poradzi sobie z kolejnym wyzwaniem?

Moda na skandynawskie kryminały nie przemija. Po pierwsze dlatego, że są bardzo dobre. Po drugie są niesamowicie różnorodne. Nie inaczej jest z powieściami Arne Dahla. Jest on autorem serii opowiadającej o losach specjalnej grupy policjantów. Nie są to jednak odczłowieczeni, nieskazitelni bohaterowie, których czytelnik powinien podziwiać opromieniony blaskiem ich majestatu. Są to zwykli ludzie, z którymi można się utożsamiać i, co najważniejsze, można zastanowić się, czy na ich miejscu również miałoby się podobne dylematy moralne. Bo właśnie to jest najważniejsze, przynajmniej w "Europa Blues".
Cała historia zaczyna się od znalezienia resztek zwłok w wybiegu dla rosomaków w Sztokholmie. Resztek, bo jak się okazuje, prawie wszystko zjadły te rosomaki właśnie. Do tego, niedaleko wybiegu zostaje postrzelona dziewczynka. Co więcej, zgłoszone zostaje zaginięcie ośmiu prostytutek z Europy Wschodniej. Jak to się wszystko wiąże? I czy będzie się wiązało nadal po serii morderstw jakie następują w kilka dni później? Czym jest tajemnicza igła wbita w skroń jednej z ofiar?
To właśnie podoba mi się w książce Dahla najbardziej. Podczas czytania nie ma się pojęcia jak powiązać wszystkie poszlaki. Bo na pierwszy rzut oka, a może nawet drugi i trzeci, to wszystko wygląda jak przypadkowy zbieg okoliczności. Problem w tym, że zbiegi okoliczności nie istnieją. Co gorsza, ciągle przybywają nowe poszlaki, a dopiero na sam koniec zostaje pokazane ich powiązanie. A chyba o to w kryminałach chodzi.
Duży plus należy się, jak już wspomniałem, za ludzkich bohaterów. Mają oni swoje prywatne życie, w które autor pozwala nam się nieco zagłębić. Np. żona jednego z bohaterów po raz kolejny zachodzi w ciążę, inny zakochuje się w pewnej pani docent, jeszcze inny boi się o swoją dorastającą córkę. Wątki obyczajowe są tutaj rozwinięte jak w niektórych serialach w stylu "Chirurgów".
Podoba mi się też wiele odwołań do historii, często tej niewygodnej. Dahl nie boi się pisać o Szwedach wstępujących w szeregi SS, badaniach nad czystością rasową prowadzonych w samej Szwecji i to jeszcze przed drugą wojną światową, niezależnie od nazistowskich Niemiec. Co prawda, nie jest to moja ulubiona tematyka, ale wiele osób może to zainteresować. Zwłaszcza, że Szwecja była krajem neutralnym.
Kolejny plus należy się za prosty język i narrację prowadzoną z punktu widzenia kilku bohaterów.
Jest to moim zdaniem rewelacyjna książka, która zapewni wspaniałą rozrywkę. Myślę, że nikt, kto weźmie tę powieść do ręki, nie będzie zawiedziony. Przyznaję 8 punktów na 10.

Za możliwość przeczytania książki serdecznie dziękuję wydawnictwu MUZA S.A. i portalowi Secretum.pl

Milion małych kawałków

2012-03-03T18:54:00.001+01:00

Nigdy nie interesowała mnie tematyka narkotyków czy uzależnień w ogóle. Postanowiłem jednak sięgnąć po tę pozycję, gdyż wiele osób ją polecało, więc pomyślałem, że warto. Powieść nie zawiodła moich oczekiwań.

Głównego bohatera poznajemy w samolocie. Budzi się i właściwie nie wie, jak się znalazł w tym miejscu. Jedyne co wie, to że musi się napić, albo coś wziąć. Przejmujący głód nie daje mu spokoju. I nie chodzi bynajmniej o zwykłą potrzebę napełnienia żołądka. James potrzebuje narkotyków.
Po wylądowaniu, kiedy z trudem udaje mu się wyjść z samolotu, rodzice zabierają go na odwyk. Terapię proponowali mu już wielokrotnie, ale zawsze odmawiał i groził zniknięciem z ich życia.
James jest słaby i wyniszczony używkami. Już w drodze ogromna potrzeba zmusza go do wypicia kilku butelek alkoholu. I nagle w jego życiu następuje zmiana. Terapia, na którą zapisali go rodzice okazuje się wielkim i bolesnym szokiem. Ale nikt nie twierdził, że leczenie będzie przebiegało łatwo i przyjemnie.
James, który nie pamięta, kiedy ostatnio był trzeźwy, nagle przestaje brać i pić alkohol. W zamian za to dostaje bolesne odtruwanie i propozycję uczestnictwa w programie AA. Czy zechce skorzystać z tej szansy?
Jest to opowieść o wychodzeniu z nałogu, ciężkiej pracy i trudzie podejmowania decyzji, o determinacji i braniu odpowiedzialności za swoje życie, o cierpieniu i wstydzie zarówno przed innymi jak i przed samym sobą. Ponadto jest to niesamowicie realistyczna relacja z walki ze słabością swojego ciała i umysłu okraszona naturalistycznymi opisami bitew, jakie bohater musi stoczyć ze swoim organizmem, zapis jego myśli krążących tylko wokół jednego celu.
Na szczególną uwagę zasługuje także płynny styl narracji doskonale pokazujący bieg myśli Jamesa i jego zmagania z samym sobą. Podobały mi się również barwne i pełne realizmu opisy, choć może są one skierowane do czytelnika, któremu nie przeszkadza nadmierne epatowanie fizjologią.
Wspomnienia Freya to historia, która pozwala czytelnikowi na wgląd w to, jak silną wolą i determinacją można złożyć na nowo swoje życie rozbite na milion małych kawałków. Pozwala też na oswojenie się z osobami, które jednak chcą podjąć walkę i nie umrzeć. Co więcej, nie jest to typowa sentymentalna opowieść byłego narkomana, który się nawrócił, jaką czasem serwuje się nam w szkole czy kościele. Tutaj wszystko wydaje się bardziej autentyczne, szczere i pozbawione indoktrynacji.
Myślę, że książkę powinien przeczytać każdy, kto lubi czasem sięgnąć po mocniejszą lekturę, zmuszającą do przemyśleń. 8 punktów.

Przemytnik cudu

2012-02-28T23:09:00.000+01:00

Czasami coś, co zrobiliśmy z ciekawości lub głupoty, prześladuje nas przez całe życie. Jakieś głupie słowo, krzywda, którą komuś wyrządziliśmy. Poczucie winy może jednak nie dawać nam spokoju dużo dłużej. Co się jednak stanie, kiedy przytłoczy nas ono tak bardzo, że nie zauważymy, że robimy komuś kolejną krzywdę?
"Przemytnik cudu" to opowieść o dwojgu ludzi, których pozornie nie łączy ze sobą nic. Są to sfrustrowany pracownik banku i zadręczana przez chorą matkę sprzątaczka. Oboje potrzebują nagłej zmiany w życiu i pewnego dnia ta zmiana nadchodzi. Do banku trafia dziwny klient bez imienia. Chwilę później naszą bohaterkę ratuje od upadku mężczyzna bez nazwiska. Czy jest to ta sama osoba? I co ją łączy z z serią dziwnych napadów nękających nocne autobusy poznańskiego MPK?
Zacznę od tego, że książka pana Małeckiego jest horrorem. Nie zaczyna się jednak strasznie. Nie ma tutaj typowych zombie ani nawet wampirów. Jest za to kilku ludzi z przeszłości, którzy terroryzują miasto. Groza zaczyna się w momencie, kiedy okazuje się, ze w oddziale banku, w którym pracują nasi bohaterowie, straszy. Hubert słyszy głosy dzieci dobiegające ze skarbca. Natomiast nasza sprzątaczka, Joanna, ma wizję swojego pracodawcy zmieniającego się w jej zmarłą tragicznie w dzieciństwie siostrę. Atmosfera grozy budowana jest dość powoli. Niestety, dopiero na końcu coś się tak naprawdę dzieje. Muszę jednak przyznać, że podoba mi się wizja strachu, jaką maluje przed nami autor. Bohaterowie sami nie wiedzą czy rzeczywiście coś widzieli, czy też ich przemęczona pracą i troskami życia codziennego psychika płata im figle. Joanna widzi swoją siostrę w biurze szefa, a po chwili stwierdza, że kiedy tylko weszła sekretarka, dziewczyna zniknęła, więc nie ma pewności, czy rzeczywiście tam była, czy nie. Strach przed własną psychiką, to moim zdaniem najstraszniejszy rodzaj strachu i za uwzględnienie tego duży plus.
Kolejny plus należy się za prosty język i szybkość czytania. Książka jest łatwa w odbiorze, nie trzeba się zbytnio zastanawiać o co chodzi, choć dopiero na koniec można tak naprawdę stwierdzić o co chodzi z cudem, a tym bardziej jego przemycaniem.
Podobały mi się również obrazowe opisy. Ulica obrastająca skórą jest idealną mieszanką obrzydliwości i straszności.
Podobało mi się również przedstawienie problemów z przeszłości ścigających ludzi do końca życia.
Minusa należy przyznać za nieco zbyt szybkie i jednocześnie bezsensowne zakończenie. I za tłuste włosy jednego z bohaterów, które co kilka stron przyprawiały mnie o dreszcze :P
Książka zasługuje na 6 punktów.

Stosisko biblioteczne i książkowa tragedia

2012-02-25T16:28:00.000+01:00

Kolejny stos zapychacz. :P

"Jasne błękitne okna" Edyta Czepiel
"Orlando" Virginia Woolf
"Milion małych kawałków" James Frey

i w tle wspomniana ksiązkowa tragedia.

koszmar, który będzie mnie prześladował mniej więcej do połowy maja...

SPEKTROSKOPOWE METODY IDENTYFIKACJI ZWIĄZKÓW ORGANICZNYCH
czyli tak zwana BIBLIA NMRu :P

Pozdrawiam :)

Błękitna krew

2012-02-20T12:00:00.000+01:00

Czy zdarzyło się wam, że trafiacie na doskonałą książkę, która po prostu zapiera wam dech w piersiach, a kiedy sięgacie po kolejny tytuł tego samego autora, już od pierwszej strony przytłacza was ogromne rozczarowanie? Mnie niestety dość często to spotyka. Dlatego z dużym dystansem podszedłem do kolejnego dzieła Harlana Cobena. Ku mojemu zdziwieniu i jednocześnie wielkiej radości, "Błękitna krew" zdecydowanie przerosła wszelkie moje oczekiwania.

Było to moje pierwsze spotkanie z serią, której głównym bohaterem jest Myron Bolitar. Już na wstępie zaskoczyło mnie poczucie humoru i ironia, z którymi nasz agent sportowy podchodzi do życia. Co więcej, jest to ten rodzaj humoru, który mi najbardziej odpowiada. Jego wypowiedzi wprost ociekają sarkazmem i to chyba stanowi o tym, że książka jest bardzo łatwa w odbiorze. Ponadto często można liczyć na jakiś cięty komentarz w odniesieniu do aktualnej sytuacji, w jakiej nasz bohater się znajduje. A trzeba przyznać, że stoi przed trudnym zadaniem.
W czasie mistrzostw USA w golfie zostaje porwany syn faworyta tych zawodów. Co gorsza, Myron liczył na zawarcie kontraktu z tym właśnie faworytem i jego żoną. Próbując dotrzeć do prawdy nasz agent sportowy będzie musiał niemal cofnąć się w czasie do wydarzeń sprzed kilku lat. Ale czy to wystarczy, żeby ochronić swoich nowych klientów?

Muszę przyznać, że intryga opisana w tej książce mnie zaskoczyła. Niby kilka epizodów, których powiązanie na pierwszy rzut oka wydaje się mocno naciągane. W miarę czytania okazuje się jednak, że wszystko ma sens. Do tego rozwiązanie zagadki to już naprawdę mały szok. Co prawda po kilka razy rozumowanie Bolitara wskazywało na tę osobę, ale dowód, że to właśnie ona jest wszystkiemu winna jest dla czytelnika naprawdę zaskakujący i muszę przyznać, że sam bym na to nie wpadł. Za to ogromy plus.
Kolejny należy się za wyraziste postacie. Zresztą chyba zawsze można polegać na Cobenie w tej kwestii. Szczególnie podobało mi się to, że o każdym z bohaterów narrator ma coś do powiedzenia. Jest tu Esperanza - była zawodniczka wrestlingu, która skończyła prawo i jest asystentką Myrona. Jest Norm - stereotypowy Żyd dążący do jak największego sukcesu finansowego, w czym jest tak przerysowany, że aż śmieszny. Znajdziemy tu Carla - byłego zawodnika wrestlingu, a obecnie ochroniarza. No i oczywiście sam Myron Bolitar również jest postacią nieschematyczną.
Na koniec podsumowanie. Książkę z pewnością można polecić fanom kryminałów i sensacji. Rewelacyjna narracja, a także wciągająca intryga powinny zapewnić dobrą rozrywkę niemal każdemu. Do tego duża dawka humoru, ironii i sarkazmu powinna zaspokoić wymagania nawet najbardziej wybrednych czytelników. W dziesięciopunktowej skali przyznaję punktów osiem.

Za możliwość przeczytania książki serdecznie dziękuję wydawnictwu Albatros i portalowi Secretum.pl.

Bez pożegnania

2012-02-17T21:09:00.000+01:00

Bardzo lubię książki, które opisują zmagania ludzi z jakąś kryminalną zagadką. Jeszcze bardziej podobają mi się te, których zakończenie jest zaskakujące, takie, które o sto osiemdziesiąt stopni odwraca całą historię.
Taką książką właśnie jest "Bez pożegnania".
Na samym początku zaznaczę, że jest to moje pierwsze spotkanie z twórczością Harlana Cobena. Książki tego pana poleciła mi koleżanka ze studiów, dlatego też miałem co do nich duże oczekiwania. Po lekturze tej książki mogę spokojnie stwierdzić, że rzeczywiście, jest to literatura na dość wysokim poziomie.
"Bez pożegnania" opowiada historię Willa Kleina, pracownika organizacji pomagającej dzieciom, które trafiły na ulicę. Poznajemy go tuż po pogrzebie jego matki, która zmarła po zmaganiach z chorobą. Zanim jednak odeszła, zdradziła Willowi pewną tajemnicę. Powiedziała mu mianowicie, iż jego poszukiwany od jedenastu lat i oskarżony o zabójstwo brat żyje. Radość nie trwa jednak długo, gdyż w niewyjaśnionych okolicznościach znika ukochana kobieta Willa, Shiela. Jaki związek ma to z morderstwem sprzed lat? Czy Shiela zginie tak jak pierwsza miłość naszego bohatera?
Pierwszy duży plus należy się autorowi za budowanie napięcia już od pierwszego rozdziału. Często zdarza się, że kryminał robi się ciekawy dopiero od połowy, albo co gorsza dopiero na końcu. Tutaj jest inaczej, przede wszystkim dlatego, że od samego początku coś się dzieje. Nie ma tutaj żadnych długich, nic niewnoszących fragmentów. Każde zdanie wygląda na przemyślane, a język jest prosty i przyjemny w odbiorze, dlatego czyta się bardzo szybko.
Kolejny plus należy się za wyraziste postacie. Mamy tutaj np. ambitnego agenta FBI, który dla osiągnięcia upragnionego sukcesu nie cofnie się przed niczym, mamy byłego nazistę, który otworzył szkołę jogi, jest też żądna zemsty nastolatka, sfrustrowana długoletnim cierpieniem rodziny, albo wierny przysięgom socjopata i seryjny morderca. Każdy z bohaterów tej książki ma swoją historię do opowiedzenia, a każda z tych opowieści wygląda inaczej z perspektywy innych postaci.
Następny ważny element tej książki, to coś, co w kryminałach najważniejsze, czyli zaskakujące zakończenie. Oczywiście każdy może napisać coś zaskakującego, ale ważne jest też, żeby to pasowało do całości książki i miało jakiś logiczny sens. Cobenowi udało się doskonale to wszystko połączyć.
Podsumowując, książka jest rewelacyjna i można ją spokojnie polecić każdemu fanowi tego typu literatury. Książka ma wszystko, co najważniejsze u przedstawiciela kryminałów.
Nie mogę ocenić jej niżej niż na 8 punktów w 10-punktowej skali.

Za możliwość przeczytania książki serdecznie dziękuję wydawnictwu Albatros i portalowi Secretum.pl

Demony

2012-02-12T20:55:00.000+01:00

Nie lubię czytać opowiadań. Zwykle autor kończy opowieść jeszcze zanim na dobre się zaczęła, a czytelnik jest pozbawiony możliwości dogłębnego wczucia się w rolę któregokolwiek bohatera.

Tym razem w moje ręce trafiła antologia opowiadań o demonach. Pomimo wielkich nazwisk podszedłem do niej dość sceptycznie, jednak już pierwsze opowiadanie pozytywnie mnie zaskoczyło.

Zbiór składa się z dziesięciu opowiadań, ale już na początku trzeba zaznaczyć, że nie są one równe poziomem. Są tu teksty moim zdaniem bardzo dobre, ale są i beznadziejne. Każde opowiadanie przedstawia też nieco inną wizję demonów – od takich książkowych, encyklopedycznych poprzez niespokojne duchy zmarłych aż do demonów siedzących w ludzkiej podświadomości.

Na szczególną uwagę moim zdaniem zasługują opowiadania panów Grzędowicza, Ziemkiewicza i Piekary.
Pierwsze z nich, „Obol dla Lilith”, nawiązuje do mitologii judeo-chrześcijańskiej, a także tekstów okultystycznych dotyczących alternatywnych światów, w których żyją demony. Autor wykreował w tej historii wyrazistą postać swoistego egzorcysty, przed którym staje zadanie pomocy krewnemu. W alternatywnym świecie przyjdzie mu stoczyć walkę na śmierć i życie z samą matką demonów.
„Akwizytor” Ziemkiewicza opowiada historię dziennikarza, któremu dano możliwość zemszczenia się na kieszonkowcu. W krótkim czasie okazuje się, że nie tylko on mógł skorzystać z promocji firmy „Sprawiedliwa magia”, a w mieście zaczyna panować chaos. Podobała mi się szczególnie wizja walki z demonami przy zastosowaniu argumentów słownych a nie siłowych.
Natomiast „Sierotki” Piekary nawiązują do historii inkwizytora Mordimera Madderdina, który tym razem będzie musiał stawić czoła demonom pożerającym ludzi w pewnej wiosce.
Te trzy opowiadania prezentują moim zdaniem najwyższy poziom i głównie z uwagi na nie warto sięgnąć po tę książkę.
Zupełnie inaczej prezentuje się tutaj opowiadanie pana Pilipiuka. Sięgając po tę książkę byłem przekonany, że jest to zbiór opowiadań fantastycznych i spodziewałem się, że w każdym z nich będzie coś magicznego czy chociaż fantastycznego. Natomiast „Czytając w ziemi” uraczyło mnie opisem ekspedycji archeologicznej okraszonym niemal nostalgicznym stosunkiem do czasów PRLu, kiedy to ludzie mieli pracę, a społeczność nie ulegała rozkładowi podsycanemu hektolitrami taniego alkoholu, od którego bohaterowie opowiadania niezależnie od pochodzenia i pozycji społecznej nie stronią.
Jeśli ktoś lubi takie klimaty, dzieło to jest z pewnością skierowane do niego. Mnie się nie podobało, chociaż nie można autorowi zarzucić, że opowiadanie jest napisane źle. Jedyny błąd to mocno naciągane zakończenie.
Reszta opowiadań wydaje mi się dość przeciętna na tle wcześniej opisanych. Nie są już tak wciągające ani nie można raczej powiedzieć, żeby czymś zaskakiwały.
Podsumowując, zbiór opowiadań, jaki oferuje nam Fabryka Słów warto przeczytać. Pomimo tego, że zebrane w nim utwory nie reprezentują jednakowego poziomu, to przynajmniej na te, które wymieniłem warto zwrócić uwagę. W mojej ocenie książka zasługuje na 7 punktów w 10-punktowej skali.

Za możliwość przeczytania książki serdecznie dziękuję wydawnictwu Fabryka Słów i portalowi Secretum.pl

Stos

2012-02-09T15:26:00.000+01:00

Jutro mam kolejny egzamin. Nic jeszcze nie umiem, wiec nie wiem, jak mi pójdzie. Oby dobrze.
A w związku z tym, że muszę się trochę poduczyć do niego, to zamiast recenzji jest kolejny stos.

A więc od góry:
Hyperversum [recenzja dostępna TU]
Zima mej duszy [recenzja dostępna TU]
Bez pożegnania
Demony
Wszystkie cztery od portalu Secretum.pl

II tom Pustynnej włóczni. W końcu się doczekałem :)
Oko jelenia tom I. Zobaczymy, jeśli będzie fajnie to sięgnę po kolejne części.
I na koniec Przemytnik cudu.
Te trzy z kolei są z biblioteki.

Pozdrawiam :)

Zima mej duszy

2012-02-04T19:39:00.000+01:00

W książkach fantastycznych dość często można znaleźć mniej lub bardziej dosłowne nawiązanie do Biblii. Czy to u Tolkiena, Lewisa, czy też u pisarzy bardziej współczesnych. Coraz częściej jednak nawiązania te są wykorzystywane do stworzenia alternatywnej historii w alternatywnych rzeczywistościach. Tak też jest w przypadku „Zimy mej duszy”.

Jest to zbiór trzech opowiadań, których głównym bohaterem jest niejaki Hedaard, nieśmiertelny mesjasz, który odwrócił się od swego stwórcy i wybrał własną drogę. W każdym z poznajemy mniejszy lub większy fragment historii jego życia. Dowiadujemy się jak postanowił nie dać się ukrzyżować, jak odwiódł od roli mesjaszki swoją siostrę i jak to później kościół wszystko zmienił w księgach dla swej wygody. Dowiadujemy się również, że nasz bohater jest dość kochliwy i w przeciągu swojego długiego życia złamał niejedno niewieście serce. A wszystko to opisane z ironią i humorem.

Zacznę jednak po kolei. Po pierwsze język. Jest prosty choć bogaty w archaizmy i stylizowany na staropolski, w taki sposób, żeby pasował do treści. Daje to czasami dodatkowy efekt komiczny, jeżeli dostatecznie współgra z wypowiedziami postaci i z sytuacjami w jakich się znajdują. Podczas czytania usta niejednokrotnie wykrzywiały mi się w uśmiechu.
Co do samej treści. Jest to na pierwszy rzut oka książka o wszystkim i o niczym. Mamy tutaj opisane losy naszego Hedaarda i częściowo jego emocje, bo co do jego głębokich przeżyć emocjonalnych, to można się jedynie domyślać. Można się również jedynie domyślać jaki jest stosunek autora do historii Kościoła jako instytucji, choć to też nie jest chyba głównym motywem tej książki. Jest nim natomiast nieśmiertelność jako taka. Hedaard wydaje się znudzony walkami, zdobywaniem władzy, związkami z kobietami czy też nawet uprzykrzaniem życia Jedynemu i instytucji wznoszącej do niego modły.
Podczas czytania odniosłem wrażenie, że autor chciał pokazać, że nieśmiertelność tak naprawdę nie jest błogosławieństwem, tylko przekleństwem, bo po jakimś czasie wszystko co się robi traci sens. Mogę się oczywiście co do tego mylić.
Pomimo wzniosłej być może tematyki, zbiór ten prezentuje się dość przeciętnie. Jest w nim wszystko, co w przyzwoitej książce fantasy być powinno, są walki na miecze, krew lejąca się w dużej ilości i dzikie bestie czyhające na biednego człowieka. Jednak w porównaniu do innych przedstawicieli gatunku nie jest to nic niezwykłego. Nie jest to co prawda debiut autora, ale jak na pierwszą książkę wydaną całkowicie pod jego nazwiskiem spodziewałbym się czegoś lepszego.
Podsumowując, książka prezentuje się przeciętnie. Na plus można wymienić ciekawą fabułę, prosty, choć stylizowany język i to, że czyta się naprawdę szybko. Na minus całkowitą przeciętność.
Ocena jaką daję "Zimie mojej duszy" to 5 na 10 punktów. Życzę też autorowi, aby kolejne pozycje były nieco lepsze, a także żeby w końcu pojawiła się cała powieść. :)

Za możliwość przeczytania książki serdecznie dziękuję wydawnictwu Fabryka Słów oraz portalowi Secretum.pl

Hyperversum

2012-02-02T18:16:00.004+01:00

Czy współczesny człowiek miałby szansę na przystosowanie się do reguł panujących w Średniowieczu? Co by się stało, gdyby niczego się nie spodziewając, ktoś z nas został przeniesiony do średniowiecznej Francji, podczas gry na komputerze czy konsoli? I to w przededniu nadchodzącej wojny!

„Hyperversum” to powieść science-fiction, w której grupa przyjaciół przenosi się w tajemniczych okolicznościach w przeszłość. Nie jest im łatwo. Już na samym początku muszą stawić czoła przeciwnościom losu w postaci braku pieniędzy, odpowiedniej wiedzy czy też nieznajomości języka.
Mają jednak dużo szczęścia. Tylko tak można właściwie nazwać szybkie dostanie się na dwór jednego z najważniejszych arystokratów francuskich. Po jakimś czasie aklimatyzują się w nowej rzeczywistości, do tego stopnia, że zakładają rodziny , biorą udział w bitwach, turniejach rycerskich i wyprawach dyplomatycznych. I nagle okazuje się, że jest sposób pozwalający im wrócić do ich własnej rzeczywistości. Tylko czy będą chcieli wracać?
Opowieść jest pisana prostym językiem, z humorem. Każdy znajdzie w niej coś dla siebie. Są w niej chwile grozy, realistyczne sceny batalistyczne, romantyczne uniesienia, zagadki szpiegowskie. Wszystko to sprawia, że książka zawiera dużo szczegółów i opisów, ale nie jest to żaden mankament. Na szczególną uwagę zasługują wspomniane sceny batalistyczne opisujące zbrojne starcie pomiędzy wojskami ówczesnych Francji i Niemiec. Przede wszystkim dlatego, że zajmują one dość pokaźną część książki w porównaniu do innych wydarzeń z opowieści. Po drugie dlatego, że są opisane z wyjątkowym realizmem i z uwzględnieniem wszystkich ważnych detali. Podczas czytania po prostu ma się te sceny przed oczami i widać, że autorka włożyła w nie naprawdę dużo pracy, nie tylko pisząc, ale również przygotowując się do pracy poprzez odpowiednie badania literaturowe.
Bohaterowie powieści są zróżnicowani i na pierwszy rzut oka widać, że pani Randall nie przyłożyła się do kreowania tych postaci jednakowo. Mamy tutaj np. Iana, który został dopracowany w każdym szczególe. Zarówno jako człowiek współczesny, jak i średniowieczny rycerz jakim staje się z biegiem opowieści. Z drugiej strony mamy też jego trzynastoletniego przyrodniego brata, który wydawał mi się postacią wyjątkowo infantylną i płaczliwą, jak na swój wiek. Nie mamy jednak zbyt dużego kontaktu z tym bohaterem, więc nie stanowi to jednak dużego problemu.
Autorce zdarza się również popadać w zbytni sentymentalizm trącący tanim romansidłem. Zdarzyło jej się popełnić coś takiego:
-Uratowaliście mnie po raz kolejny - powiedziała poważnie.
Ian zadrżał ze wzruszenia.
-Zrobiłbym to jeszcze milion razy-odpowiedział szeptem.
Dziewczyna nie dodała nic więcej i w ciszy wtuliła się w jego pierś.
Na szczęście coś takiego pojawiło się na tych ponad siedmiuset stronach tylko raz.
Ogólnie książka jest bardzo dobra, zwłaszcza dla młodszego, mniej wymagającego czytelnika. Bardzo podoba mi się sam pomysł na fabułę, dopracowanie szczegółów, szybkość akcji. Zakończenie jest zaskakujące, co jest kolejnym plusem, bo jaki sens ma czytanie książki, o której z góry wiemy, jak się skończy. Sugeruje ono jednak, że będzie dalszy ciąg. Jeśli tak, to na pewno chętnie po niego sięgnę.
Po mimo wspomnianych wcześniej mankamentów książka otrzymuje wysoką ocenę 7 punktów na 10.

Książkę przeczytałem dzięki uprzejmości wydawnictwa Esprit i portalu Secretum.pl.

Chemia śmierci

2012-01-28T13:44:00.003+01:00

Moda na kryminały nie ustaje. Czy to seriale w stylu CSI, Kości, czy to książki wielu różnych autorów. Coraz częściej jednak głównym bohaterem wcale nie jest policjant. Na pierwszy plan wysuwają się teraz wszelkiej maści patolodzy i antropolodzy społeczni. Czyżby czytelników zaczęły interesować metody jakimi posługują się w swojej pracy?
Simon Beckett przebojem wdarł się na listy przebojów najczęściej czytanych książek. Przede wszystkim wyróżnia go to, że w swoich książkach bohaterem głównym uczynił antropologa sądowego, czyli człowieka, który wkracza do akcji, kiedy zwykły patolog nie daje sobie rady. Mnie do, jak się później okazało pierwszego tomu, przyciągnął tytuł. My chemicy, interesujemy się każdym aspektem chemii, więc i chemia śmierci wydała mi się ciekawa. I rzeczywiście David Hunter, który jest jednocześnie narratorem powieści, opisuje swoje metody badawcze, które na pierwszy rzut oka wydają się trochę nietypowe, ale dla kogoś zajmującego się nauką, mogą być do przyjęcia. Dla kogoś kto nie ma o tym pojęcia, mogą być do przyjęcia jeszcze bardziej, ale mimo wszystko należy się za to duży plus.
Akcja jest ciekawa, a język prosty, dzięki czemu powieść czyta się bardzo szybko.
Kolejny duży plus należy się za opisy. Co prawda, niektóre mogą być tylko dla osób o mocnych nerwach, bo są to dokładne opisy rozkładających się zwłok i pełzających po nich larw. Są do tego napisane z wirtuozerską dokładnością, przez co obrazy, które widzimy oczami wyobraźni wydają się być bardzo naturalne. Nie każdy pokusiłby się o takie rzeczy w swojej książce i pewnie nie każdy zrobiłby to tak doskonale. Mnie osobiście podobało się to, jak faza po fazie, narrator opisuje procesy zachodzące w przedmiocie swoich badań, a mimo wszystko nie brzmią one jak naukowy wywód. Można się czegoś nauczyć, a nauka w taki sposób może sprawić jedynie przyjemność.
Książka, jako całość, zrobiła na mnie duże wrażenie i na pewno z chęcią sięgnę po kolejne części.
9 na 10 punktów to wystarczająca ocena.

Pokuta

2012-01-20T18:17:00.002+01:00

Nawrócenie kojarzy mi się z nagłym olśnieniem, oświeceniem, które kieruje nasze życia na właściwą drogę. Zwykle nawróceni mają jednak wiele wad, z których największą jest syndrom neofity, czyli ogromna wewnętrzna potrzeba uświadamiania swojego otoczenia na temat swojej nowej wiary, a także próby nawracania innych na każdym kroku.
Jak nawrócenie wpłynęło na twórczość pani Rice?

Otóż moim zdaniem wpłynęło dość negatywnie. Po przeczytaniu kilku książek o wampirach, które również napisała, spodziewałem się po "Pokucie" bardzo wiele. Nawet w ciemno wypożyczyłem w bibliotece kolejną część. Rozczarowanie pojawiło się już w trakcie czytania pierwszej strony. Przede wszystkim irytujący główny bohater, płatny morderca. Od samego początku coś z nim jest nie tak. No bo jak to? Niby morderca, ale ma nadzieję, że jego ofiary są zwyrodniałymi bandytami godnymi powolnej i bolesnej śmierci, której on jednak pozwala im uniknąć zastrzykiem z trucizny.
A do tego inspiruje się hiszpańskimi misjami chrześcijańskimi w Kaliforni. Moim zdaniem to się nie trzyma kupy. Bo już zamiłowanie do gry na lutni mogę wybaczyć.
Po drugie język jakim jest pisana książka. Momentami jest to zwykły prosty język. Niestety tylko momentami. Nie wiem czy jest to wina autorki, czy też tłumaczki, ale używanie w dialogach współczesnych ludzi zdań typu:
- Czyż nie zostało napisane iż ........
jest raczej dziwne i powoduje, że powieść nabiera takiego biblijnego stylu, co negatywnie wpływa na przyjemność z czytania. Jeśli do tego dodamy egzaltowane zachwyty nad architekturą wspomnianych wcześniej misji, wychodzi z tego prawdziwa tragedia. Tym bardziej, że zachwyca się nasz morderca, a opisywane budynki raczej wspaniałością nie grzeszą. Co gorsza, wywody na ten temat potrafią zabrać nawet i całą stronę, co jest już niewybaczalnym grzechem. A te grzechy dotyczą także nudnych wywodów na wiele innych tematów.
Kolejną rzeczą na którą zwrócę uwagę jest pewien brak wiedzy historycznej. Otóż nasz bohater za sprawą anioła trafia do średniowiecznego Norwich a później równie średniowiecznego Paryża, w którym ubolewa, że nie ma czasu na podziwianie wspaniałości Luwru. Problem w tym, że Luwr wtedy już co prawda istniał, ale jeszcze nie można było mówić o jego wspaniałości, bo obecny wygląd zawdzięcza późniejszej przebudowie. A potem jakiś czytelnik pójdzie do Milionerów i źle odpowie na pytanie! ;P
Podsumowując, książka jest po prostu nudna. Dodatkowo autorka chcąc pochwalić się swoim nawróceniem na katolicyzm, co też jest podkreślane na okładce, epatuje czytelnika religijną gadką, która niemiłosiernie zapycha strony, a do tego jeszcze stosuje biblijny styl wypowiedzi bohaterów.
Całość czyta się potwornie źle. Dlatego też nie przeczytam kolejnej części. I na pewno nie dam książce więcej niż 3 punkty na 10, w tym jeden za treść, a dwa za okładkę.

Atrofia

2012-01-16T21:23:00.001+01:00

Nauka jest naszą przyszłością. Na naszych oczach dokonują się kolejne ważne odkrycia, dzięki którym żyje nam się lepiej, wygodniej, zdrowiej. Czy istnieje jednak jakaś granica, której nauka nie powinna przekraczać? Co by się stało, gdyby naukowcy dokonali odkrycia mającego przedłużyć ludziom życie, a w efekcie skróciliby je do 25 lat? Taką właśnie apokaliptyczną wizję przedstawia „Atrofia”.

Świat w tej powieści przedstawiony jest z punktu widzenia Rhine, szesnastoletniej dziewczyny porwanej i sprzedanej bogatemu architektowi. Szesnaście lat to idealny wiek, żeby zajść w ciążę, przynajmniej w rzeczywistości, w której kobiety umierają w wieku lat dwudziestu, dlatego też Rhine jest wyjątkowo cenna. Kolejnymi jej atutami są uroda i różnokolorowe oczy. Wszystko to sprawiło, że dziewczyna trafia do posiadłości jej przyszłego męża, a jednocześnie ocaliło jej życie. W nowym świecie nie ma miejsca na brzydotę i niedoskonałości, które są usuwane strzałem w tył głowy.
Nasza bohaterka miała szczęście. Tak można by powiedzieć na pierwszy rzut oka. Po chwili jednak dostrzegamy pręciki pozłacanej klatki, w której ją zamknięto. Czy można być szczęśliwym, będąc jednocześnie uwięzionym? Na to pytanie próbuje odpowiedzieć narratorka.
Ciężko dzisiaj o książkę, a tym bardziej książkę fantastyczną, która poruszałaby ważne, egzystencjonalne tematy. W „Atrofii” tych tematów jest kilka. Szczęście bez wolności, wybór właściwego partnera i jego konsekwencje. Wszystko to można odnieść do naszej rzeczywistości.
Kiedy większość współczesnej fantastyki zajmuje się raczej pseudopsychologicznymi aspektami związków nieletnich dziewcząt z o wiele od nich starszymi [co i tak zdaje się być nie zauważane], a na dodatek pod pewnymi względami martwymi mężczyznami ich życia, pewna odmiana może sprawić naprawdę dużą przyjemność i za to autorce należy się pierwszy duży plus.
Książka pisana jest w narracji pierwszoosobowej, dlatego też język jest prosty, bez jakichś wyszukanych ozdobników, dlatego czyta się niesamowicie szybko.
Kolejny duży plus książka powinna dostać za okładkę. Zdecydowanie jest to najładniejsza okładka ubiegłego roku, przynajmniej moim zdaniem.
Naprawdę rzadko sięgam po literaturę science fiction. Po prostu jakoś nie specjalnie mnie ciekawi. Po "Atrofię" sięgnąłem głównie dlatego, że na wielu blogach pojawiły się bardzo pochlebne opinie. Był to strzał w dziesiątkę, książka niesamowicie mi się podobała. Problem w tym, że nie wiem, czy chcę przeczytać kolejne części, których w założeniu ma być jeszcze dwie. Ciężko będzie autorce utrzymać poziom debiutanckiej, pierwszej części. Mimo tego książkę oceniam na 9 punktów.

Klątwa Konstantyna

2012-01-09T16:47:00.002+01:00

Nie często zdarza mi się trafić na naprawdę dobrą polską książkę. Nieważne czy jest to jakieś romansidło, kryminał, czy horror.
Kiedy jakiś czas temu wygrałem pakiet książek, nie spodziewałem się, że będzie wśród nich pozycja tak dobra, jak "Klątwa Konstantyna".
Przede wszystkim moją uwagę przykuła okładka. W niewielkim stosiku tanich romansideł wyglądała wręcz nie na miejscu. Widok Kościoła Mariackiego w Krakowie w lekko przymglonej sepii, do tego pieczęcie czy też może logo kilku najbardziej znanych agencji wywiadowczych tamtych czasów, a na środku szeroki, czarny pasek ze złoconymi literami. Całość wygląda moim zdaniem dość wyjątkowo, jak na to, co można obecnie dostać w księgarniach.
Nie okładka jednak jest najważniejsza. Historia opisana w tej książce mogła wydarzyć się naprawdę. W każdym razie pomysł wygląda jak zaczerpnięty ze wspomnień świadków tamtych dni.
Były szpieg imieniem Misza zostaje aresztowany na terytorium Stanów Zjednoczonych. Ku jego zdziwieniu FBI wcale nie zamierza deportować go do Związku Radzieckiego. Ta najbardziej znana agencja rządowa USA ma co do jego osoby pewne plany, w związku z którymi musi on udać się do podnoszącej się po wojennej zawierusze Polski. Nie pojedzie jednak sam. Jego towarzyszem zostaje weteran walki o wolność tego kraju. Mają oni zdobyć starożytny artefakt, jakim jest testament cesarza Konstantyna mający zawierać klątwę, jaką rzekomo obłożona jest Europa. Jak się jednak później okazuje, nie tylko FBI jest zainteresowana ostatnią wolą władcy.
Akcja opowiadania toczy się bardzo szybko. Przede wszystkim bohaterowie co rusz musza stawiać czoła przeciwnościom losu w postaci polskiej milicji, niedoborom zaopatrzeniowym czy też hulającym po Krakowie pogromom Żydów. Sprawia to, że czytanie nie jest męczące i z przyjemnością przewracamy kolejne karty.
Nie bez znaczenia jest też fakt, że sama fabuła jest dość ciekawa, a do tego opowiedziana z humorem. Mamy tutaj również różnorodnych bohaterów. Każdy z nich ma w życiu inne cele i ideały, a także różne sposoby na osiągnięcie sukcesu. Są tu obecni zarówno idealiści jak i osobnicy kierujący się jedynie własnym dobrem. Tak więc każdy znajdzie w tej opowieści coś dla siebie.
"Klątwa Konstantyna" była dla mnie zupełnym zaskoczeniem. Szczerze mówiąc wiele polskich powieści bardzo mnie rozczarowało, dlatego nie przygotowywałem się na nic specjalnego. Ta książka jednak jest moim zdaniem wyjątkiem od tej reguły. Dodatkowym atutem jest fakt, że dopiero w połowie zauważyłem, iż jest to kontynuacja innej powieści państwa Kuźmińskich. Mimo tego nie zgubiłem się w opowiadanej historii.
Nie mogę ocenić tej pozycji niżej niż 8 punktów na 10.

Podsumowanie roku i stos noworoczny

2011-12-30T17:00:00.001+01:00

Koniec roku. Już za kilkadziesiąt godzin. Tak więc przyszedł czas na podsumowanie roku. :)
Zacznę od tego, że w tym roku udało mi się przeczytać siedemdziesiąt jeden [71] książek różnych gatunków. Kilkanaście z nich zostało tutaj zrecenzowanych, a recenzje zostały opublikowane również na portalach LubimyCzytać oraz Secretum.pl.

Lista przeczytanych przeze mnie książek pewnie pojawi się na jakiejś podstronie. O ile będzie mi się chciało ją zrobić ;p

Blog odwiedzono ponad 3000 razy i do tej pory pozostawiono 128 komentarzy. Nie jest to wiele, ale jestem zadowolony. Może w przyszłym roku będzie lepiej. :)

A teraz jeszcze obiecany stos noworoczny:

Od góry są to:

"Godziny" Michaela Cunninghama
"Londyński bulwar" Kena Bruena
"Dom marzeń" Ericha Marii Remarque'a
"Straż" Marianne Curley [jeśli książka nie będzie tak dobra, jak ją wszyscy recenzowali to chyba komuś zaspamuję bloga... ;P ]
"Przeprawa" Cormaca McCarthy'ego
oraz
"Pokuta" Anne Rice

Poza "Godzinami", które dostałem w prezencie, wszystkie książki zdobyłem w antykwariacie, niektóre po śmiesznych cenach w stylu 6 zł.

Na koniec anegdotki książkowe:
Anegdotka I:
Pan R szuka książki na prezent dla pewnej osoby, która życzyła sobie, żeby była to "Nieznośna lekkość bytu" Milana Kundery. Pan R wchodzi do księgarni i pyta:
-Dzień dobry. Czy mają Państwo "Nieznośną lekkość bytu" Milana Kundery?
Pani za ladą odwraca się i patrzy na półkę z poradnikami psychologicznymi stojącą obok niej.
- Nie, nie mamy.
- Ale... to chyba nie ten dział.
Pani się mocno dziwi.
- Nie? No to w takim razie to będzie fantastyka czy romans?

Anegdotka II:
Pan R na długie zimowe wieczory poleca książki Tomasza Manna. Na co pada pytanie:
"A czy to są książki przygodowe?"

Obie anegdotki pozostawię bez komentarza ;p

To chyba na tyle, moi drodzy :P

Pozdrawiam i życzę, aby ten nadchodzący Nowy Rok był lepszy niż ten obecny :)
Pan R

Klub Dumas

2011-12-27T00:11:00.001+01:00

Bardzo lubię czytać książki, które są dobrze opracowane, po których widać, że autor jest oczytany i wie, o czym pisze. Książka, którą teraz mam na myśli, jest doskonałym przykładem takiej właśnie literatury.
Szczerze mówiąc, nie zwróciłbym na nią uwagi, gdyby nie wspaniale zrealizowana adaptacja filmowa. "Dziewiąte wrota" przykuły moją uwagę kilkoma elementami. Dobry reżyser [Roman Polański], dobrzy aktorzy [Johny Depp, Emanuelle Seigner] i interesująca mnie tematyka, czyli no przyznajmy, okultyzm.
Jak wypadł papierowy pierwowzór?

Jak zwykle zacznę od fabuły. Narrator opowiada nam historię pewnego handlarza starodrukami, który otrzymuje zadanie porównania jedynych trzech egzemplarzy grymuaru, które ocalono przed Inkwizycją. Księga ta ma zawierać dokładny przepis na przyzwanie Szatana. Początkowo idzie jak z płatka. Później jednak okazuje się, że kolejni właściciele tego wiekopomnego dzieła giną w niewyjaśnionych okolicznościach. A to się powieszą, a to utopią. Ten spłonie w swoim apartamencie w centrum Paryża, tamtego spotka jeszcze inna śmierć. Co gorsza, ktoś zaczyna też dybać na życie naszego handlarza. A co wspólnego z tym wszystkim ma autor "Trzech muszkieterów"? Dowiecie się jak przeczytacie.
W każdym razie historia jest dość wciągająca. Początkowo może dziwić odniesienie do Dumasa, które główny bohater uparcie stosuje do tego, co go spotyka i napotkanym ludziom nadaje pseudonimy w stylu Milady czy Rochefort. Później, ku zdziwieniu czytelnika, okazuje się, że są one nad wyraz trafne.
Nie brak tu zwrotów akcji. Są pościgi, tajemnice, tajne zgromadzenia, wszystko co potrzebne, żeby książka była ciekawa.
Poza tym, jak już pisałem, książka jest dokładnie opracowana. Kiedy więc bohaterowie mówią o Dumasie, pełno jest odniesień do jego książek, czy to do "Muszkieterów" czy "Królowej Margot". Nie tylko do Dumasa są odniesienia. Dzięki tej książce poznałem kilku innych autorów, np. Cazotte'a, którego niestety nie sposób zdobyć w Polsce. Jest to moim zdaniem bardzo duży plus.
Nie obyło się też bez pewnego wątku miłosnego, choć ten jest właściwie słabo zarysowany i czytelnik musi się raczej wszystkiego domyślać. Jeśli więc ktoś liczy na typowy happy end, to go nie znajdzie.
Przejdźmy do języka. Książka jest napisana prosto, zrozumiale. Nie ma przydługich opisów. Autor nie nadużywa też zbyt wielu fachowych terminów, jakie mogłyby dotyczyć starodruków czy też wspomnianego przeze mnie okultyzmu, którego jest w książce tyle, co kot napłakał. Autor wymienia jednak wiele nazwisk, których przeciętny czytelnik może nie znać. Nigdy nie jest za późno na naukę, więc warto sobie te nazwiska przyswoić, może przydadzą się do krzyżówki.
Ogólnie książka bardzo mi się podobała. O autorze wcześniej nie słyszałem, ale chętnie sięgnę po kolejne jego dzieła [gdzieś tam widziałem w bibliotece "Szachownicę flamandzką"]. Naprawdę, nie ma się do czego przyczepić. Na 10 możliwych przyznaję 8 punktów.